Toen ik de eerste keer buitenopnames deed met mijn Sony A65 en in het OLED scherm keek, dacht ik dat wat ik zag in dat OLED scherm, representatief was voor de foto die ik ging nemen. Dat was toen mijn overtuiging voor wat een DSLT camera goed in was.

Dit is niet het geval.

Het is wel zo dat het beeld dat je ziet, daadwerkelijk zo gefotografeerd zal worden en compositie gemakkelijker maakt. Maar het is niet representatief voor hoe de belichting uiteinelijk zal worden. Dit is merkbaar bij weinig licht en lange belichting. Het OLED zal zijn best doen om een beeld te tonen, maar de uiteindelijke foto zal veel beter zijn dan wat je zag.

Met mijn Sony Alpha 300 had ik steeds een kleiner beeld in de kijker dan de uiteindelijke foto. En het gebeurde heel veel dat ik een foto trok van een model waarbij ik steeds teveel kopruimte had.

Met de DSLT heb ik dat niet meer. Beter composities vanaf de eerste keer.

Toen ik mijn Sony A65 gekocht had, had ik tegelijkertijd een ScanDisk Extreme 16 GB (30 MB/s) SD kaart bij gekocht. Al snel bleek dat ik gedurend 2 seconden heel snel fotos kan nemen, maar na die 2 seconden zakt dat naar 1.x foto per seconde.

Ondertussen heb ik een Scandisk Extreme Pro 32 GB (45 MB/s) SD kaart gekocht om te zien als die sneller kan wegschrijven.

Het werd al duidelijk dat er geen verschil is in wegschrijfsnelheid voor de Sony A65. Dezelfde 2 seconden snelle fotos en dan zak dat naar 1.x per seconde.

Gemeten over 60 seconden gaf zowel de 30 MB/s als de 45 MB/s kaart hetzelfde aantal 57 fotos.

Niet alles is perfect bij de Sony A65.

Het eerste minpunt was het feit dat hij op een bepaald moment weigerde daadwerkelijk een foto te nemen. Dit zal waarschijnlijk een firmware bug zijn want er was geen enkel reden dat hij dat niet deed.

Een tweede minpunt is de locatie van de video knop. Om de video te starten en te stoppen moet ik dus eerst kijken waar die zit. Het zou fantastisch geweest zijn als ze dezelfde knop zouden hebben gebruikt om foto’s te nemen. En ook een pauze functie mis ik.

Een minpunt is de handrgeep. De grip is prachtig maar als je camera lange tijd in je handen houdt dan krijg je eelt op je tweede vinger. Met de Alpha 300 was dat minder erg. Aan de ander kant je hebt hem wel steviger in je hand. Ik vermoed dat zal wennen.

Het feit dat je bij weinig licht niets ziet door de zoeker, wat je wel zou zien bij een DSLR. Echter aan de ander kant, het voordeel van de SLT is vele malen groter dan de SLR want je ziet perfect wat je gaat trekken.

Bij video opnames hoor je de stappenmoter van de lens als hij in automatische focus staat. En mijn Sigma Sigma DC 18-50 mm 1:2.8 EX lens is nog meer lawaairerig (en trager) dan de Sony. In manuele stand heb je dat probleem niet.

De Sony SLT-A65V heeft een GPS aan boord die, voor zover ik zie, heel betrouwbaar werkt.

Het is natuurlijk de onvangst zelf die bepaalt of de GPS op de juiste plaats zit. Maar dat blijkt toch binnen de 10 meter te vallen.

Ik heb altijd GPS signalen gebruik om mijn foto’s te markeren maar dan onder de vorm van een externe GSP Sony S0K-GPS-CS1 unit, die ik dan gebruikte om de jpegs te markeren. Wat ik spijtig vond is dat ik die niet in de RAW kon forceren, enkel jpeg.

Maar met de A65 wordt het GPS informatie in de RAW en zelfs in de video opnames gemarkeerd. Dit is verschrikkelijk handig en op het eerste gezicht verbruikt het geen extra vermogen. Of toch geen merkbaar verbruik.

Dit is zeker een dikke pluspunt.

Zondag was ik mijn nieuwe Sony A65 aan het uittesten en op te terugweg zag ik de ondergaande zon op de Kathedreaal van Mechelen neerzakken. We zijn dan richting central gereden in de hoop op parking.

Parking was een ramp. Op het laatse moment kreeg ik toch een parking te pakken, sprong uit mijn auto en heb een 15 minuten durende wandeling begonnen met fantastische foto’s van de Kathedreaal.

Het fototoestel werkt fantastisch en is zeer handig in gebruik.  De OLED gaf door mijn zoeker perfect weer wat ik ging fotograferen.

Nog geen 15 minuten later was de zon gezakt en werd de Kathedraal terug de normale blauwachtige kleur van de hemelsblauwe zon.

De prachtige gele kleuren is omdat ik mijn kleurbalans heb gedaan juist voor ik de foto’s trok. Met een automatische witbalans zou die gele kleuren gewoon minder geel geweest zijn.

Tijdens het testen van mijn nieuwe Sony A65 kwam ik in een situatie waarbij ik een normal werkend toestel had, met het verschil dat hij de foto niet wou nemen. Volgens mij zitten we hier met een bug in de V1.03 firmware want de dag ervoor werkte die perfect en nu plots niets.

Het probleem raakte opgelost toen ik wat andere instellingen probeerde en zelfs de batterij er fysisch uittrok. Spontaan begon die te fotograferen en sinds dien geen probleem meer mee.

Hopelijk wordt dat opgelost in een volgende firmware.

Een ander probleem blijkt dat ik niet aan de manuele instellingen kon van de video gedeelte.

Dat bleek uiteindelijk te zijn omdat ik op de fotoknop drukte om het infoscherm weg te drukken. Door op de AF knop te drukken kreeg ik wel een tweede selectiemenu. Of als je het infomenu weg neemt in de instellingen dan krijg je ook spontaan de selectiemogelijkheid of je in P/A/S of M stand wil opnemen.

Huurfietsen aan het centraal station in Antwerpen

Heel lang geleden dat ik nog iets heb gepost maar het was dan ook een hectisch jaar waar ik wel veel foto’s trok maar geen tijd had om die te verwerken om the publiceren.

Nu vandaag heb ik mijn nieuw Sony A65 camera aan het uittesten geweest in Antwerpen.  Oorspronkelijk wou ik naar Nikon omdat ik dan meer professionele aparatuur voor kan vinden want bij Sony is die wel beperkt tot Sony producten. Maar uiteindelijk heb ik toch gekozen voor Sony nadat ik de reviews zag van de A65.

Ik had wel een kleine bedenking om naar DSLT te over te stappen omdat men bij een DSLT via de zoeker een OLED dispay ziet en niet meer optisch via een spiegel. Bij een studioopstelling waarbij je flitsen gebruikt en dus de ingestelde sluitertijd en opening op 160/f8 staat zie je dus niets door de zoeker want het is te donker. Bij de DSLR kan je dus wel degelijk nog zien wat je fotografeert.  Maar dat kan je dan verhelpen met straffere gleilampen.

Het grote voordeel van de DSLT is dat je dus ziet wat je gaat fotograferen! Je ziet de juiste scherptediepte en je ziet extra informatie zoals in een HUD. Het ander voordeel is dat je ook ziet dat je gaat fotograferen. Bij mijn Alpha 300 DSLR was het beeld in de optische kijker kleiner dan ik daadwerkelijk fotografeerde. En regelmatig nam ik een foto die eigenlijk teveel kopruimte had.

Mijn eerste indruk is dat dit een pracht van een fototoestel is. En ben er totaal weg van.

In verhouding met de Alpha 300 zitten de knoppen veel beter bij elkaar en met minimale moeite kan ik praktisch alles instellen. Het enige wat ik spijtig vind is de video knop die iets onhandig is omdat je in het beeld ziet dat je er op drukt want je moet een extra manipulatie doen.

Elke dag reed ik in de sneeuw en liep ik er in maar had nog geen foto’s met mijn DSLR kunnen nemen en vandaag heb ik er voor een stuk van geprofiteerd. De sneeuw is wel voor een groot stuk al verdwenen.

Bovenstaande foto is genomen bij mijn vriendin thuis. Het is een ijspegel die van de goot druipt.

.

.

.

.

.

.

De laatste tijden was het weer superdruk en had ik geen tijd voor fotografie maar vandaag moest ik toch naar buiten want ik wou een paar goeie foto’s van de sneeuw.

Spijtig genoeg heb ik nog steeds veel last van de enkel die ik halfweg Oktober heb verstuikt en ben ik heel beperkt in mobiliteit. Mijn keus van sneeuwlandschappen zijn beperkt tot plaatsen waar ik nog kan lopen. Ik hoop nog veel sneeuw te zien en een genezen voet zodat ik een hele reeks sneeuwfoto’s kan nemen.

.

Elke foto die ik neem zal ik normaal gezien eerst ter plaatse al een witbalans doen. Dat scheelt al een hoop minder werk om al mijn 800 foto’s van een trip terug in een goede kleur te krijgen. Maar ter plaatse zal ik op elke plaats waar er een ander lichtinval is een extra foto nemen van mijn kleurenkaart. Dit om achteraf nog een correctie te kunnen doorvoeren omdat ik al heb ontdekt dat in sommige gevallen de witbalans door de camera verkeerd gaat. Met Lightroom heb ik er dan achteraf nog controle over.

Dit hoeft niet met een kleurenkaart te gebeuren zoals ik hier op de foto’s toon. Dat kan ook gewoon met een grijs blad of wit papier.  Zo lang je maar het zelfde wit blad gebruikt overal. Maar mijn voorkeur gaat uit naar deze ColorChecker Passport omdat die klein en handig is en steeds in mijn zak zit.

En deze kleurenkaart heeft ook een mogelijkheid om de kleur iets blauwer of geler te maken op een voorspelbare manier zodat alle foto’s evenredig warmer of koeler zijn. Maar dat is voor later.

Bovenste foto’s geven de 3 gevallen weer. Links is de correcte kleur. Midden is de kleur die mijn fototoestel op dat moment fotografeerde. En rechts is wat het fototoestel zou gekozen hebben.

De automatisch witbalans van een fototoestel probeert altijd van alle kleuren een neutraal grijs gemiddelde te maken. In dit geval dus door de foto iets blauwer te maken dan werkelijkheid.

De uiteindelijke correcte foto is hier rechts te zien.

.

.